STONKA 

Wszyscy już na pewno zdążyli poznać to jakże niewdzięczne zwierzątko. Niestety zapewne na własnej skórze, a dokładniej na własnym kartoflu. Stonka jest chrząszczem, który zajada się łodygami, kwiatami i liśćmi ziemniaka. Niebezpieczeństwo stanowią jej larwy oraz dorosły osobnik. Bardzo szybko się rozmnażają, wyrządzają potworne szkody, a walka z nimi jest niezwykle skomplikowana i trudna. Stonka jest większa od popularnej i pożytecznej biedronki. Przedplecze owada ma kolor żółty. Skrzydła mają kolor beżowy w czarne paski wzdłuż pleców. Dorosły owad ma 10 pasków. Oczy rozmieszczone są po bokach głowy. Mierzy średnio 10 milimetrów. Stonka pochodzi z Ameryki głównie Północnej, a dokładniej z Kolorado. Na stary kontynent zapewne trafiła poprzez transport ziemniaków na statkach. Bardzo łatwo zadomowiła się również w Azji.

Samica stonki ukrywa jaja pod powierzchnią liści ziemniaka. Zabezpiecza to potomstwo, przed zbytnim słońcem, a także przed wymywaniem przez deszcz. Larwy stonki są wyjątkowo żarłoczne, potrafią poobgryzać ziemniaka z wszystkich liści. Owady te zimę spędzają w ziemi do 20 centymetrów pod jej powierzchnią. Ponownie wychodzą w okolicach maja. Jaja składają na przełomie VI – VIII. Przybierają żółtą barwę. Stonka przechodzi przeobrażenie całkowite, składające się z czterech etapów. Przejście do dorosłego stadium zajmuje im średnio 3 tygodnie. Czasami swoje ataki na ziemniaki organizują także we wrześniu. Aby skutecznie unicestwić stonkę i ocalić nasze ziemniaczane plony stosuje się środki chemiczne. W przyrodzie występuje także naturalny wróg stonki – biedronka siedmiokropka. Biedronka ta żywi się także mszycą, toteż jej bardzo pożądanym owadem w ogrodzie i sadzie.

Najpopularniejszym szkodnikiem upraw ziemniaczanych i nie tylko w Polsce jest  stonka ziemniaczana, która jak żaden inny owad przyczyniła się do bardzo szybkiego rozwoju chemicznej ochrony roślin. Historia walki ze stonką trwa już  od wielu lat i mimo zmniejszenia się powierzchni upraw ziemniaka szkodnik ten stale, poważnie  zagraża uprawom ziemniaków, krzewów i innych roślin ogrodowych i uprawnych. Zwalczanie stonki ziemniaczanej od początku pojawienia się tego gatunku w Polsce opiera się zasadniczo na środkach chemicznych i jest to obecnie  podstawowa metoda, która ma na celu pozbycie się tego szkodnika.

Stały, duży nacisk selekcyjny chemicznych środków na stonkę ziemniaczaną spowodował utrwalone dziś genetyczne zmiany tego gatunku, które wpływają na występowanie większej odporności na starsze, stosowane  od wielu lat substancje aktywne z chemicznych grup związków fosforoorganicznych, karbaminianów, pyretroidów, i pochodnych nereistoksyny. W ostatnich latach dzięki szerokiej ofercie nowych substancji grup chemicznych neonikotynoidów i fenylopirazoli problem odporności stonki ziemniaczanej nieco zmalał, a skuteczność zwalczania szkodnika wzrosła.